Ik ben Yvonne.
Ik woon in Purmerend en werk op een school in Amsterdam.
Samen met mijn Golden-Retriever teef Yentl doe ik aan Agility, een hondensport waar de hond heel behendig over en door diverse toestellen moet.
De baas moet mee rennen en de juiste aanwijzing geven.
Regelmatig schrijf ik voor Agility wedstrijden in.
Tijdens zo’n dag fotografeer ik dan diverse andere Agility-combinaties. En als ze gelukt zijn, plaats ik ze op mijn log.
Verder heb ik nog 2 katten, die mij thuis altijd braaf zitten op te wachten.
Volgens mij kun je genoeg interessante foto’s op deze log tegen komen.
Ik hoop dat jullie regelmatig kijken.

Kijk hier even voor nog vééééél meer moois !!!!

Sorry, sorry, sorry, wekenlang LOG stilte bij mij.

Ik had gewoon geen energie, puf, ideeën en ik weet niet wat niet nog meer.Sonja heeft mij min of meer uit die dip gehaald met het voorstel om een  weekthema te gaan doen. Dus elke week één of meer foto’s over één thema.

Het eerste thema was herfst, het tweede was glaswerk (leek mij heel leuk maar blijkt heeeeeel moeilijk te zijn) en het thema van deze week is fruit.

Dus vandaar bovenstaande foto’s.

Als het goed is plaats ik weer wekelijks een foto en kom ik weer gezellig regelmatig bij jullie langs.

Groetjes Yvonne

Deze wilde ik jullie niet onthouden. Emma voelt zich helemaal thuis.

Regelmatig zoekt ze een veilig en warm plekje op om een dutje te doen.

Deze keer niet op een schoot, maar dicht tegen Yentl aan.

Ze is nu 4 weken bij mij – Emma- en ze voelt zich al helemaal thuis.

Het is een echte knuffelkat, wanneer je maar even gaat zitten kruipt ze op schoot.

Natuurlijk wil ze ook wel in haar mandje, maar die is eigenlijk nog een beetje te groot….  en dan voel je je een beetje verloren.

Natuurlijk moet ze ook de tuin onderzoeken. Nadat ik alle gaten, waardoor ze de tuin uit zou kunnen gaan, heb dichtgemaakt, gaat ze op onderzoek uit. En dat is spannend. Vergeet dat dure kattenspeelgoed maar, verdorde blaadjes, die zijn pas leuk….en dat kattenkruid in die speeltjes, geef mij maar echte tuingeurtjes.

Spelen met Yentl en Tommy-boy is dagelijkse kost. Ze zijn nog erg tolerant ten opzichte van Emma.

Toch denk ik dat Tommy-boy niet alles blijft accepteren, er zijn grenzen, ook voor kleine katjes.

En als je dat allemaal zo meemaakt, dan snap je niet dat sommige mensen dieren gewoon dumpen, wanneer ze er genoeg van hebben.

Afgelopen zaterdag naar een benefiet wedstrijd geweest.
Emma, mijn gevonden katje, werd die dag keurig door een oppas verzorgd, want alleen de hele dag vind ik niet zo denderend.

Ik ben dus die dag lekker met Yentl bezig geweest. Door mij liep Yentl geen goed parcours, maar had er wel veel lol in. Hieronder een paar foto’s van andere deelnemende honden.

Wanneer jullie eergisteren mijn log hebben gelezen/ bekeken, weet jullie dat er bij mij een kitten is komen wonen. Ze heet Emma en het gaat over het algemeen goed met haar. Maandag ben ik met haar even naar de dierenarts gegaan, voor de entingen en verder onderzoek, blijkt ze een gebroken achterpootje hebben gehad, dat nu weer redelijk aan elkaar is gegroeid. Verder is het dus geen wild katje, maar wel een gedumd katje. Ik kan het eigenlijk nog steeds neit geloven dat mensen, zulke hulpeloze kittens zo in de bosjes zetten, ik heb daar eigenlijk geen woroden voor…..

Maar volgens mij heeft ze het bij nu wel naar de zin, ze  is ze vrolijk, loopt Yentl achterna en gaat bij haar liggen – Yentl moet daar nog een beetje aan wennen- ze komt al redelijk wanneer ik haar roep.

Het enige vervelende is, dat ze al 2 dagen aan de diarree is. Het zal de warmte wel zijn, maar ja, zo’n kleintje is wel zo uitgedroogd. Dus op advies van de dierenarts even 2 dagen op een dieet van rijst en vis.

Ze zit nu even in de grote hondenbench in de tuin. Het is daar nu dragelijk.

En Tommy-boy, mijn stoere zwarte kater…hij bromt nog een beetje maar komt wel steeds even kijken of het wel goed gaat met de kleine.

Het is zondagmorgen, half 10. Ik begin met Dorien, een vriendin van mij, aan de wandeling met de honden in het Hemmeland te Monnickendam.  Horen we daar een klagelijk gemiauw uit de bosjes komen. Ik besluit even te gaan kijken. Na enig zoeken zie ik daar een klein rood/wit nat zielig katje in de bosjes. Dorien gezegd de honden even in de auto te stoppen en te komen helpen.

Ja hoor het is echt een klein rood/wit nat zielig katje dat daar in de bosjes zit.

Ik roep Dorien te komen helpen, nadat zij de honden weer in de auto heeft gezet duiken

wij de struiken in. Au, au, het zijn stekelige takken. En poezenbeest blijft niet stil zitten met zo’n invasie. Het strooien van wat Rodi worst leidt hem even af, maar net te kort. We vragen mensen die voorbij komen of ze een visnet hebben, maar dat blijkt gelukkig niet nodig, want na ongeveer 15 minuten van worstelen door de struiken en allerlei poezengeluidjes te hebben gemaakt kan ik haar, wanneer ze even de andere kant opkijkt,met een vliegensvlugge greep pakken.

Wel meteen een tand in mijn duim, maar ik laat niet meer los.

Tja, daar sta je dan met een klein rood/wit nat zielig katje. Het moet eten, maar waar haal je op zondagmorgen kattenmelk vandaan. Naar het asiel, waar ze gelukkig aan de schoonmaak waren. Marga, de beheerdster van het asiel hielp mij gelukkig uit de brand. Eerst resuluut Frontline erover, want deze dame had wat extra gasten meegenomen, ook krijgt ze meteen een wormenkuur en ik krijg een blik kattenmelk voor thuis. En nu zit ik dus met 2 boze katten en een gelukkig wat vrolijker katje dan vanochtend. Ze heet Emma, genoemd naar het Hemmeland in Monnickendam. Ze drinkt haar melk gulzig op, blaast soms nog wat tegen iets en niets. Ze vindt Yentl, mijn hond, geloof ik wel aardig, ze blaast er in ieder geval niet tegen.

Morgen naar de dierenarts om te kijken of ze verder niets onder de leden heeft. En dan mag ze gewoon bij mij blijven wonen.

Gisteravond zag ik tijdens het uitlaten van Yentl deze wolken.

Snel even naar huis gehold om mijn camera te pakken.

  Ik was nog net op tijd het laatste glimpje zonlicht van de dag op te vangen.

Na twee weken rapporten, verslagen en ouderpraatformulieren geschreven en ingevuld te hebben ,zijn eindelijk jullie weer eens aan de beurt. Ik dacht jullie wel te kunnen verwennen, op zo’n vreselijke warme dag, met een foto van mijn Yentl tussen  de klaprozen.

Als jullie op de kalender hebben gekeken, zagen jullie dat he vandaag 21 juni is: het begin van de ZOMER.

Als jullie naar buiten hebben gekeken hebben julllie waarschijnlijk gedacht dat de herfst zijn intrede had gedaan.

Maar om jullie toch het zomergevoel te geven, geef ik jullie een paar zomerkoninkjes.

Gratis en voor niets snoep ik dagelijks van deze aardbeienplant.

En voorlopig is hij nog niet leeg.

Bloemetjes zijn er nog volop, de groenen vruchten kleuren, als de zon er is, snel rood en dan is het tijd om ze te plukken, voordat de vogels zich er aan te goed doen.